معرفی

خودکشی یک نگرانی عمده برای سلامت عمومی است. در سال 2019، خودکشی دهمین علت اصلی مرگ و میر در ایالات متحده بود که جان بیش از 47500 نفر را گرفت. خودکشی پیچیده و غم انگیز است، اما اغلب قابل پیشگیری است. دانستن علائم هشدار دهنده خودکشی و نحوه دریافت کمک می تواند به نجات جان افراد کمک کند.

خودکشی چیست؟

خودکشی زمانی است که افراد با هدف پایان دادن به زندگی خود به خود آسیب می رسانند و در نتیجه می میرند.

اقدام به خودکشی زمانی است که افراد با هدف پایان دادن به زندگی خود به خود آسیب می رسانند اما نمی میرند.

هنگام اشاره به خودکشی و اقدام به خودکشی از استفاده از عباراتی مانند “خودکشی”، “خودکشی موفق” یا “خودکشی ناموفق” خودداری کنید، زیرا این اصطلاحات اغلب دارای معانی منفی هستند.

علائم هشدار دهنده

علائم هشدار دهنده مبنی بر اینکه ممکن است فردی در معرض خطر فوری اقدام به خودکشی باشد عبارتند از:

  • صحبت از اینکه می خواهند بمیرند یا می خواهند خودشان را بکشند
  • صحبت در مورد احساس پوچی یا ناامیدی یا نداشتن دلیلی برای زندگی کردن
  • صحبت در مورد احساس به دام افتادن یا احساس اینکه هیچ راه حلی وجود ندارد
  • احساس درد غیر قابل تحمل عاطفی یا جسمی
  • صحبت از سربار بودن برای دیگران
  • کناره گیری از خانواده و دوستان
  • بخشش دارایی های مهم
  • خداحافظی با دوستان و خانواده
  • سامان دادن به امور، مانند وصیت کردن
  • انجام خطرات بزرگی که می تواند منجر به مرگ شود، مانند رانندگی بسیار سریع
  • اغلب صحبت کردن یا فکر کردن به مرگ

سایر علائم هشداردهنده جدی که ممکن است فردی در معرض خطر اقدام به خودکشی باشد عبارتند از:

  • نمایش نوسانات شدید خلقی که ناگهان از حالت بسیار غمگین به بسیار آرام یا شاد تغییر می کند
  • برنامه‌ریزی یا جستجوی راه‌هایی برای خودکشی، مانند جستجوی روش‌های کشنده آنلاین، ذخیره کردن قرص یا خرید اسلحه
  • صحبت در مورد احساس گناه یا شرم بزرگ
  • استفاده بیشتر از الکل یا مواد مخدر
  • رفتار مضطرب یا آشفته
  • تغییر عادات غذایی یا خوابیدن
  • نشان دادن خشم یا صحبت در مورد انتقام

توجه به این نکته ضروری است که خودکشی یک پاسخ طبیعی به استرس نیست. افکار یا اعمال خودکشی نشانه پریشانی شدید هستند و نباید نادیده گرفته شوند . اگر این علائم هشدار دهنده در مورد شما یا کسی که می شناسید صدق می کند، در اسرع وقت کمک بگیرید، به خصوص اگر این رفتار جدید است یا اخیراً افزایش یافته است.

  1. بپرس: “آیا به کشتن خود فکر می کنی؟” این سوال ساده ای نیست، اما مطالعات نشان می دهد که پرسیدن از افراد در معرض خطر خودکشی باعث افزایش خودکشی یا افکار خودکشی نمی شود.
  2. آنها را ایمن نگه دارید: کاهش دسترسی افراد دارای خودکشی به اقلام یا مکان های بسیار کشنده بخش مهمی از پیشگیری از خودکشی است. در حالی که این همیشه آسان نیست، پرسیدن اینکه آیا فرد در معرض خطر برنامه ای دارد و حذف یا غیرفعال کردن وسایل کشنده می تواند تفاوت ایجاد کند.
  3. آنجا باشید: با دقت گوش کنید و یاد بگیرید که فرد چه فکر و چه احساسی دارد. تحقیقات نشان می دهد که تصدیق و صحبت در مورد خودکشی ممکن است افکار خودکشی را به جای افزایش افکار خودکشی کاهش دهد.
  4. به آنها کمک کنید تا به مراکز خدمات دولتی و خصوصی متصل شوند و شماره تلفن بحران را در تلفن خود ذخیره کنید، تا در صورت نیاز کمک بگیرید. همچنین می توانید به ایجاد ارتباط با یک فرد قابل اعتماد مانند یک عضو خانواده، دوست، مشاور معنوی یا متخصص سلامت روان کمک کنید.
  5. در ارتباط بمانید: برقراری ارتباط پس از یک بحران یا پس از ترخیص از مراقبت می تواند تفاوت ایجاد کند. مطالعات نشان داده است که وقتی فردی با فرد در معرض خطر پیگیری می کند، تعداد مرگ و میرهای خودکشی کاهش می یابد.

عوامل خطر

خودکشی تبعیض قائل نیست. افراد از هر جنسیت، سن و قومیت ممکن است در معرض خطر باشند. رفتار خودکشی پیچیده است و هیچ دلیل واحدی وجود ندارد. عوامل خطر اصلی خودکشی عبارتند از:

  • افسردگی، سایر اختلالات روانی یا اختلال مصرف مواد
  • درد مزمن
  • سابقه اقدام به خودکشی
  • سابقه خانوادگی اختلال روانی یا مصرف مواد
  • سابقه خانوادگی خودکشی
  • قرار گرفتن در معرض خشونت خانوادگی، از جمله آزار جسمی یا جنسی
  • وجود اسلحه یا سایر سلاح های گرم در خانه
  • به تازگی از زندان یا زندان آزاد شده است
  • قرار گرفتن مستقیم یا غیرمستقیم با رفتار خودکشی دیگران، مانند رفتار اعضای خانواده، همسالان یا افراد مشهور.

اکثر افرادی که دارای عوامل خطر هستند اقدام به خودکشی نمی کنند و تشخیص اینکه چه کسی بر اساس افکار خودکشی عمل می کند دشوار است. اگر چه عوامل خطر برای خودکشی مهم است که به خاطر داشته باشید، شخصی که علائم هشدار دهنده خودکشی را نشان می دهد ممکن است در معرض خطر بیشتری قرار داشته باشد و نیاز به توجه فوری داشته باشد.

رویدادهای استرس زای زندگی (مانند از دست دادن یکی از عزیزان، مشکلات قانونی یا مشکلات مالی) و عوامل استرس زای بین فردی (مانند شرم، آزار و اذیت، قلدری، تبعیض، یا مشکلات روابط) ممکن است به خطر خودکشی کمک کنند، به ویژه زمانی که همراه با عوامل خطر خودکشی

خانواده و دوستان اغلب اولین کسانی هستند که علائم هشدار دهنده خودکشی را تشخیص می دهند و می توانند اولین قدم را برای کمک به یکی از عزیزان خود در یافتن درمان سلامت روان بردارند. اگر مطمئن نیستید از کجا شروع کنید، به منابع موجود در صفحه یافتن کمک برای بیماری های روانی NIMH مراجعه کنید.

شناسایی افراد در معرض خطر خودکشی

  • غربالگری جهانی: تحقیقات نشان داده است که یک ابزار غربالگری سه سوالی به پرسنل اورژانس کمک می کند تا بزرگسالان در معرض خطر خودکشی را شناسایی کنند . محققان دریافتند که غربالگری همه بیماران – صرف نظر از دلیل مراجعه آنها به اورژانس – تعداد بیماران شناسایی شده در معرض خطر خودکشی را دو برابر می کند. محققان تخمین زدند که ابزارهای غربالگری خطر خودکشی می تواند بیش از سه میلیون بزرگسال دیگر را که در معرض خطر خودکشی قرار دارند، شناسایی کند.
  • پیش‌بینی خطر خودکشی با استفاده از پرونده‌های الکترونیکی سلامت: محققان NIMH با VA و دیگران برای توسعه برنامه‌های رایانه‌ای که می‌تواند به پیش‌بینی خطر خودکشی در میان جانبازانی که مراقبت‌های بهداشتی VA را دریافت می‌کنند، همکاری کنند . سایر سیستم های مراقبت های بهداشتی شروع به استفاده از داده های پرونده الکترونیکی سلامت برای کمک به شناسایی افراد در معرض خطر خودکشی کرده اند.

 

درمان‌ها و روش‌های درمانی

مداخلات موثر و مبتنی بر شواهد برای کمک به افرادی که در معرض خطر خودکشی هستند در دسترس هستند.

مداخلات مختصر

  • برنامه ریزی ایمنی: نشان داده شده است که برنامه ریزی ایمنی شخصی به کاهش افکار و اقدامات خودکشی کمک می کند. بیماران با یک مراقب کار می کنند تا طرحی را تهیه کنند که راه های محدود کردن دسترسی به وسایل کشنده مانند سلاح گرم، قرص یا سم را شرح دهد. این طرح همچنین راهبردهای مقابله و افراد و منابعی را که می توانند در بحران کمک کنند، فهرست می کند.
  • تماس های تلفنی بعدی : تحقیقات نشان داده است که وقتی بیماران در معرض خطر غربالگری بیشتر، مداخله طرح ایمنی و یک سری تماس های تلفنی حمایتی دریافت می کنند، خطر خودکشی در آنها کاهش می یابد.

 

روان درمانی‌ها

انواع مختلفی از مداخلات روانی-اجتماعی برای کمک به افرادی که اقدام به خودکشی کرده اند پیدا شده است (به زیر مراجعه کنید). این نوع مداخلات ممکن است کسی را از تلاش مجدد باز دارد.

  • درمان شناختی رفتاری (CBT) می تواند به افراد کمک کند روش های جدیدی را برای مقابله با تجربیات استرس زا بیاموزند. CBT به افراد کمک می کند تا الگوهای فکری خود را بشناسند و در صورت بروز افکار خودکشی، اقدامات جایگزین را در نظر بگیرند .
  • رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) رفتار خودکشی را در نوجوانان کاهش می دهد . همچنین نشان داده شده است که DBT میزان خودکشی را در بزرگسالان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کاهش می دهد ، یک بیماری روانی که با الگوی مداوم خلقیات، تصور از خود و رفتار متفاوت مشخص می شود که اغلب منجر به اعمال تکانشی و مشکلات در روابط می شود. یک درمانگر آموزش دیده در زمینه DBT می تواند به فرد کمک کند تشخیص دهد که احساسات یا اعمالش مخرب یا ناسالم هستند و مهارت هایی را به او آموزش دهد که می تواند به او کمک کند تا به طور مؤثرتری با موقعیت های ناراحت کننده کنار بیاید.

صفحه یافتن راهنما برای بیماری‌های روانی NIMH می‌تواند به شما کمک کند تا یک ارائه‌دهنده سلامت روان را در منطقه خود پیدا کنید. در اینجا نکاتی وجود دارد که به شما کمک می کند تا در مورد نحوه صحبت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود در مورد سلامت روان خود و بهترین استفاده از بازدید خود، آماده شوید و راهنمایی کنید.

دارو

برخی از افراد در معرض خطر خودکشی ممکن است از دارو سود ببرند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران می توانند با یکدیگر همکاری کنند تا بهترین دارو یا ترکیب دارویی و همچنین دوز مناسب را پیدا کنند. از آنجایی که بسیاری از افراد در معرض خطر خودکشی اغلب دارای بیماری روانی یا مشکلات مصرف مواد هستند، افراد ممکن است از دارو همراه با مداخلات روانی اجتماعی بهره مند شوند.

کلوزاپین یک داروی ضد روان پریشی است که عمدتاً برای درمان افراد مبتلا به اسکیزوفرنی استفاده می شود. تا به امروز، این تنها دارویی است که دارای نشانه های خاص سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای کاهش خطر رفتارهای خودکشی مکرر در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی یا اختلال اسکیزوافکتیو است.

اگر دارویی برای شما تجویز شده است، مطمئن شوید که:

  • با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی یا داروساز خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که خطرات و مزایای داروهایی که مصرف می کنید را درک می کنید.
  • بدون صحبت با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود، مصرف دارو را قطع نکنید. قطع ناگهانی دارو ممکن است منجر به “بازگشت” یا بدتر شدن علائم شود. سایر اثرات ناخوشایند یا بالقوه خطرناک ترک نیز ممکن است.
  • هر گونه نگرانی در مورد عوارض جانبی را فوراً به ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود گزارش دهید. ممکن است نیاز به تغییر در دوز یا داروی دیگری داشته باشید.

برای اطلاعات به روز در مورد داروها، عوارض جانبی و هشدارها، به وب سایت FDA مراجعه کنید .

مراقبت مشارکتی

مراقبت مشارکتی یک رویکرد تیمی برای مراقبت از سلامت روان است. یک مدیر مراقبت های بهداشتی رفتاری با فرد، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی اولیه و متخصصان سلامت روان برای ایجاد یک برنامه درمانی کار خواهد کرد. نشان داده شده است که مراقبت مشترک روشی موثر برای درمان افسردگی و کاهش افکار خودکشی است.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

به بالای صفحه بردن
×