بررسی اجمالی

اختلال شخصیت مرزی یک بیماری روانی است که به شدت بر توانایی فرد در تنظیم احساسات خود تأثیر می گذارد. این از دست دادن کنترل عاطفی می تواند تکانشگری را افزایش دهد، بر احساس فرد نسبت به خود تأثیر بگذارد و بر روابط آنها با دیگران تأثیر منفی بگذارد. درمان های موثری برای مدیریت علائم اختلال شخصیت مرزی در دسترس هستند.

علائم و نشانه‌ها

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است نوسانات خلقی شدیدی را تجربه کنند و در مورد اینکه چگونه خود را می بینند احساس عدم اطمینان کنند. احساسات آنها نسبت به دیگران می تواند به سرعت تغییر کند و از نزدیکی شدید به نفرت شدید تبدیل شود. این احساسات در حال تغییر می تواند منجر به روابط ناپایدار و درد عاطفی شود.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی نیز تمایل دارند که چیزها را افراطی ببینند، مانند همه چیزهای خوب یا همه بد. علایق و ارزش های آن ها می تواند به سرعت تغییر کند و ممکن است تکانشی یا بی پروا عمل کنند.

سایر علائم یا علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تلاش برای اجتناب از رها شدن واقعی یا درک شده، مانند فرو رفتن سر در روابط – یا پایان دادن به آنها به همان سرعت.
  • الگویی از روابط شدید و ناپایدار با خانواده، دوستان و عزیزان.
  • تصویر یا احساسی از خود تحریف شده و ناپایدار.
  • رفتارهای تکانشی و اغلب خطرناک، مانند خرج کردن، رابطه جنسی ناایمن، سوء مصرف مواد، رانندگی بی احتیاطی، و پرخوری. لطفاً توجه داشته باشید: اگر این رفتارها بیشتر در زمان‌های خلق و خو یا انرژی بالا اتفاق می‌افتند، ممکن است نشانه‌های یک اختلال خلقی باشند و نه اختلال شخصیت مرزی.
  • رفتار آسیب زننده به خود، مانند بریدن.
  • افکار مکرر رفتارها یا تهدیدهای خودکشی.
  • خلق و خوی شدید و بسیار متغیر، با قسمت هایی که از چند ساعت تا چند روز طول می کشد.
  • احساس پوچی مزمن
  • خشم نامناسب و شدید یا مشکلات کنترل خشم.
  • احساس جدایی، مانند احساس جدا شدن از خود، مشاهده خود از خارج از بدن یا احساس غیر واقعی بودن.

همه افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است همه این علائم را تجربه نکنند. شدت، فراوانی و طول مدت علائم به فرد و بیماری او بستگی دارد.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی به طور قابل توجهی نسبت به جمعیت عمومی میزان رفتارهای خودآزاری و خودکشی بیشتری دارند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی که به فکر آسیب رساندن به خود یا اقدام به خودکشی هستند، فوراً به کمک نیاز دارند. در این شرایط با شماره های ۱۱۵ اورژانس یا ۱۲۳ اورژانس اجتماعی تماس بگیرید.

 

عوامل خطر

محققان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث اختلال شخصیت مرزی می شود، اما مطالعات نشان می دهد که عوامل ژنتیکی، محیطی و اجتماعی ممکن است خطر ابتلا به آن را افزایش دهند. این عوامل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • سابقه خانوادگی: افرادی که یکی از اعضای نزدیک خانواده (مانند والدین یا خواهر و برادر) مبتلا به این بیماری را دارند، ممکن است در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به اختلال شخصیت مرزی باشند.
  • ساختار و عملکرد مغز: تحقیقات نشان می دهد که افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ممکن است تغییرات ساختاری و عملکردی در مغز داشته باشند، به ویژه در مناطقی که تکانه ها و تنظیم هیجان را کنترل می کنند. با این حال، مطالعات نشان نمی دهد که آیا این تغییرات عوامل خطر برای بیماری هستند یا اینکه آیا چنین تغییراتی ناشی از این اختلال است.
  • عوامل محیطی، فرهنگی و اجتماعی: بسیاری از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی گزارش می دهند که رویدادهای آسیب زای زندگی را تجربه کرده اند، مانند سوء استفاده، ترک یا سختی در دوران کودکی. دیگران ممکن است در معرض روابط یا درگیری های بی ثبات و بی اعتبار بوده باشند.

اگرچه این عوامل ممکن است خطر ابتلا به فرد را افزایش دهند، اما به این معنی نیست که مطمئناً آنها به اختلال شخصیت مرزی مبتلا خواهند شد. به همین ترتیب، افراد بدون این عوامل خطر ممکن است در طول زندگی خود به این اختلال مبتلا شوند.

تشخیص

یک متخصص بهداشت روان دارای مجوز – مانند روانپزشک، روانشناس یا مددکار اجتماعی بالینی – که در تشخیص و درمان اختلالات روانی مجرب است، می تواند بر اساس یک مصاحبه کامل و بحث در مورد علائم اختلال شخصیت مرزی را تشخیص دهد. یک معاینه پزشکی دقیق و کامل همچنین می تواند به رد سایر علل احتمالی علائم کمک کند. در تشخیص بیماری، ارائه دهندگان علائم فرد را مورد بحث قرار می دهند و در مورد سوابق پزشکی خانوادگی، از جمله تاریخچه بیماری روانی می پرسند.

اختلال شخصیت مرزی معمولاً در اواخر نوجوانی یا اوایل بزرگسالی تشخیص داده می شود. گاهی اوقات، اگر علائم قابل توجه باشد و حداقل یک سال طول بکشد، ممکن است فردی کمتر از 18 سال به اختلال شخصیت مرزی تشخیص داده شود.

چه بیماری های دیگری می تواند همزمان با اختلال شخصیت مرزی ایجاد شود؟

اختلال شخصیت مرزی اغلب با سایر بیماری های روانی مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) رخ می دهد. این اختلالات همزمان می توانند تشخیص و درمان اختلال شخصیت مرزی را دشوارتر کنند، به خصوص اگر علائم سایر بیماری ها با علائم این اختلال همپوشانی داشته باشند. به عنوان مثال، فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی نیز ممکن است با احتمال بیشتری علائم افسردگی اساسی ، PTSD ، اختلال دوقطبی ، اختلالات اضطرابی ، سوء مصرف مواد یا اختلالات خوردن را تجربه کند .

درمان‌ها و روش‌های درمانی

اختلال شخصیت مرزی از نظر تاریخی برای درمان چالش برانگیز تلقی شده است. اما با درمان جدیدتر و مبتنی بر شواهد، بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال علائم کمتر و شدیدتر، بهبود عملکرد و کیفیت زندگی بهتر را تجربه می‌کنند. برای بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مهم است که تحت درمان از یک متخصص بهداشت روان دارای مجوز باشند. سایر انواع درمان، یا درمان از سوی ارائه‌دهنده‌ای که به طور مناسب آموزش ندیده است، ممکن است بی‌اثر یا خطرناک باشد.

عوامل زیادی بر مدت زمانی که طول می کشد تا علائم پس از شروع درمان بهبود یابد، تأثیر می گذارد. برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و عزیزانشان صبور بودن و حمایت در طول درمان مهم است.

به دنبال درمان باشید و به آن پایبند باشید.

مطالعات انجام شده توسط موسسه ملی سلامت روان (NIMH) نشان می‌دهد که افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی که درمان کافی دریافت نمی‌کنند، بیشتر در معرض ابتلا به سایر بیماری‌های مزمن پزشکی یا روانی هستند و احتمال کمتری دارد که سبک زندگی سالمی داشته باشند.

روان درمانی

روان درمانی، که گاهی اوقات «گفتار درمانی» نامیده می شود، اولین درمان برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی است. بیشتر روان درمانی با یک متخصص بهداشت روانی دارای مجوز و آموزش دیده در جلسات انفرادی یا با افراد دیگر در محیط های گروهی انجام می شود. جلسات گروهی ممکن است به آموزش افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی کمک کند تا با دیگران تعامل داشته باشند و خود را به طور مؤثر بیان کنند.

دو نمونه از روان درمانی های مورد استفاده برای درمان اختلال شخصیت مرزی عبارتند از:

  • رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT): این درمان به طور خاص برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ایجاد شده است. DBT از مفاهیم ذهن آگاهی یا آگاهی از موقعیت فعلی و وضعیت عاطفی خود استفاده می کند. DBT همچنین مهارت هایی را آموزش می دهد تا به افراد کمک کند احساسات شدید را کنترل کنند، رفتارهای خود ویرانگر را کاهش دهند و روابط را بهبود بخشند.
  • درمان شناختی رفتاری (CBT): این درمان می تواند به افراد کمک کند تا باورها و رفتارهای اصلی را که ناشی از درک نادرست از خود و دیگران و مشکلات در تعامل با دیگران است، شناسایی و تغییر دهند. ممکن است به افراد در کاهش نوسانات خلقی و علائم اضطراب کمک کند و ممکن است تعداد رفتارهای خودآزاری یا خودکشی را کاهش دهد.

 

داروها

از آنجایی که مزایای داروهای تجویزی برای اختلال شخصیت مرزی مشخص نیست، داروها معمولاً به عنوان راه اصلی برای درمان این بیماری استفاده نمی شوند. با این حال، در برخی موارد، روانپزشک ممکن است داروهایی را برای درمان علائم خاص یا اختلالات روانی همزمان مانند نوسانات خلقی یا افسردگی توصیه کند. درمان با دارو ممکن است نیاز به مراقبت هماهنگ از بیش از یک متخصص پزشکی داشته باشد.

گاهی اوقات داروها می توانند عوارض جانبی در برخی افراد ایجاد کنند. با ارائه دهنده خود در مورد انتظارات از یک داروی خاص صحبت کنید.

سایر عناصر مراقبت

برخی از افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی علائم شدیدی را تجربه می کنند و نیاز به مراقبت های شدید، اغلب بستری، دارند. برخی دیگر ممکن است از برخی درمان‌های سرپایی استفاده کنند اما هرگز نیازی به بستری شدن در بیمارستان یا مراقبت‌های اورژانسی ندارند.

درمان برای مراقبین و اعضای خانواده

داشتن یکی از بستگان یا عزیزان مبتلا به این اختلال می تواند استرس زا باشد و اعضای خانواده یا مراقبان ممکن است ناخواسته به گونه ای عمل کنند که علائم فرد مورد علاقه خود را بدتر کند.

اگرچه برای تعیین اینکه خانواده درمانی تا چه حد به اختلال شخصیت مرزی کمک می کند به تحقیقات بیشتری نیاز است، مطالعات روی سایر اختلالات روانی نشان می دهد که شامل اعضای خانواده می تواند به حمایت از درمان فرد کمک کند. خانواده ها و مراقبان نیز می توانند از درمان بهره مند شوند.

خانواده درمانی از طریق:

  • اجازه دادن به خویشاوندان یا عزیزان برای توسعه مهارت هایی برای درک و حمایت از یک فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی.
  • تمرکز بر نیازهای اعضای خانواده برای کمک به آنها در درک موانع و راهبردهای مراقبت از فرد مبتلا.

 

یافتن راهنما

اگر مطمئن نیستید از کجا کمک بگیرید، یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی می تواند شما را به یک متخصص بهداشت روان دارای مجوز، مانند روانپزشک یا روانشناس با تجربه در درمان اختلال شخصیت مرزی ارجاع دهد.

نکاتی برای خانواده و مراقبین

در اینجا چند راه برای کمک به یک دوست یا خویشاوند مبتلا به این اختلال آورده شده است:

  • زمانی را برای یادگیری در مورد بیماری اختصاص دهید تا بفهمید دوست یا خویشاوند شما چه چیزی را تجربه می کند.
  • حمایت عاطفی، درک، صبر و تشویق را ارائه دهید. تغییر برای افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی می تواند دشوار و ترسناک باشد، اما همه چیز می تواند با گذشت زمان بهبود یابد.
  • فرد مورد علاقه خود را در درمان اختلال شخصیت مرزی تشویق کنید تا در مورد خانواده درمانی بپرسد.
  • خودتان به دنبال مشاوره باشید. درمانگری متفاوت از درمانی که خویشاوندان شما می بینند انتخاب کنید.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

به بالای صفحه بردن
×